Iemand in mijn vriendenkring claimt dat hij niet van Limburgers houd. Volgens hem is het erg sneu als mensen geboren worden als Limburger. Limburgers zijn taboe. Limburgers zijn niet leuk, Limburgers zijn saai en achterlijk. Al lachend verteld hij weer een verhaal waarin een Limburger iets doms deed of zei. Die Limburger zus, die Limburger zo, dat is toch niet te geloven????
Wat hij niet in de gaten heeft is dat zijn ogen gaan stralen als het over Limburgers gaat. Hij kan uren in een deuk liggen vanwege een domme actie van een Limburger. Een glimlach van oor tot oor wanneer zijn vooroordeel over Limburgers weer bevestigd wordt.
De Limburgers zijn vreselijk! Ze zijn dom, stom en raar. Maar blijkbaar is dat erg grappig.
Mijn conclusie is dat deze vriend van mij wel degelijk van Limburgers houd. Ik zie hem altijd lachen als het over Limburgers gaat. Hij heeft er de grootste lol om. Wanneer de Limburgers er niet zouden zijn, dan zou hij een groot stuk levensvreugde missen. Hoewel hij claimt dat Limburgers vreselijk zijn, leveren zij een grote bijdrage aan zijn levensgeluk.
Met deze analyse durf ik zelfs te stellen dat hij dol is op Limburgers!
(@ de limburgfan in kwestie: ;-) zoals afgesproken heb ik ons gesprek vertaald naar een gezellige blog! Enigzins aangedikt zoals je van mij gewend bent...)
donderdag 31 juli 2008
dinsdag 29 juli 2008
aanrader
Op een warme dag, op je blote voeten, over een grasveld door de regen rennen, met je armen wijdt, terwijl je roept dat je kunt vliegen.
zondag 27 juli 2008
Rome (6/6)
De heilige poster (deel 2):
Vele wegen leidden naar Rome, maar wij gingen met het vliegtuig. Ik heb is een film gezien waarin een passagier ruzie kreeg met een stewardess vanwege het woordje “bom”.
Ik had helemaal geen “bom” gezegd, maar ik had wel onenigheid met de stewardess. Zij wilde mijn heilige poster in de kofferruimte proppen. Ik scheen bij een of andere nooduitgang in de buurt te zitten en er was geen enkele manier om haar te overtuigen dat ik de poster bij me kon houden. Ze deed al pogingen om het in de kofferruimte te doen, maar dat leek me heel onverstandig. Mijn poster heeft 1 belangrijke missie: ongeschonden in NL aankomen. Na veel gedoe heb ik uiteindelijk al mijn spullen gepakt en ben ik elders in het vliegtuig gaan zitten, ver weg uit het nooduitganggebied (oid), met mijn poster lekker bij me.
De stad:
Rome is geweldig! Het ene plein is nog mooier dan het andere. Geweldige fonteinen en plaza’s. Een overvloed aan oude gebouwen en kunst. Een oude en intelligente beschaving, die midden in de stad nog steeds een beetje vertegenwoordigt wordt.
Vele wegen leidden naar Rome, maar wij gingen met het vliegtuig. Ik heb is een film gezien waarin een passagier ruzie kreeg met een stewardess vanwege het woordje “bom”.
Ik had helemaal geen “bom” gezegd, maar ik had wel onenigheid met de stewardess. Zij wilde mijn heilige poster in de kofferruimte proppen. Ik scheen bij een of andere nooduitgang in de buurt te zitten en er was geen enkele manier om haar te overtuigen dat ik de poster bij me kon houden. Ze deed al pogingen om het in de kofferruimte te doen, maar dat leek me heel onverstandig. Mijn poster heeft 1 belangrijke missie: ongeschonden in NL aankomen. Na veel gedoe heb ik uiteindelijk al mijn spullen gepakt en ben ik elders in het vliegtuig gaan zitten, ver weg uit het nooduitganggebied (oid), met mijn poster lekker bij me.
De stad:
Rome is geweldig! Het ene plein is nog mooier dan het andere. Geweldige fonteinen en plaza’s. Een overvloed aan oude gebouwen en kunst. Een oude en intelligente beschaving, die midden in de stad nog steeds een beetje vertegenwoordigt wordt.
Een dagje Turijn (5/6)
De lijkwade van Turijn ligt in een zilveren kist, de zilveren kist ligt in nog een kist, die in weer een andere kist ligt. Daaroverheen ligt een groot doek en het geheel staat achter glas. We hebben dus niet het origineel kunnen bewonderen, maar wel een originele kopie. Zou het hem zijn?
Milaan (4/6)
Overgewicht:
Van onze vliegtuigmaatschappij mag je 15 kilo bagage inchecken. 15 kilo lijkt best veel, maar is in werkelijkheid een beetje weinig. Maar het was me gelukt! Bij vertrek uit NL woog mijn tas 15 kilo.
In Allicante had ik een nieuwe koffer aangeschaft, omdat de oude geliefde reistas uit elkaar begon te vallen…
Deze nieuwe reistas/koffer woog aanzienlijk zwaarder. Eenmaal op het vliegveld bleek ik 3 kilo overgewicht te hebben. Dat is teveel, dat mag niet. Midden op het vliegveld kon ik de koffer open doen en nalopen… Wat woog zwaar??
Een paar minuten later had ik een lekker warm vest aan, een jasje om mijn middel, de grote badhanddoek ging richting prullenbak, de opladers, tandenborstel, tandpasta en nog wat kleding belandde allemaal in mijn handbagage.
Nu had ik het wel erg warm en was mijn handbagage aanzienlijk zwaarder, maar mijn koffer woog weer 15 kilo.
Alle bagage ging nog steeds mee op hetzelfde vliegtuig (op de handdoek na), alleen op deze manier was het allemaal net iets oncomfortabeler.
Lekker eten:
In Milaan hebben we heerlijk gegeten bij een oud stelletje die een restaurantje hadden. Zij spraken geen woord engels, wij geen woord italiaans, dus het was heerlijk behelpen met een italiaans woordenboekje waar ook niet alles in bleek te staan. We kwamen terecht in een achterkamertje waar wat tafels en stoelen stonden. Het was er verder compleet verlaten. Ons eigen prive-restaurant! Het oude vrouwtje dook regelmatig op met moeilijke italiaanse vragen, vergezeld met etenswaar demonstraties en verrassingsmenu's. Er zijn weinig restaurants waar je zo lekker kan eten, zo gastvrij wordt ontvangen, waar je helemaal in je eentje zit en waar het personeel (bestaande uit 2 mensen) een echte passie heeft voor hun werk. Al met al een avondtuurlijk en knus diner...
Wijze lessen:
Les 1: Laat je geen duivenvoer in je handen proppen.
Les 2: Doe geen korte rok aan als je een kerk in wilt.
Het Park in Milaan:
Het park is heerlijk toeven. In het gras tussen de bloemetjes. Uitzicht op een meertje. Om ons heen verliefde stelletjes met lentekriebels. Verderop een jongen die liedjes zingt en gitaar speelt. Een boekje erbij en afgezien van wat prikmieren is alles zoals het hoort te zijn.
Van onze vliegtuigmaatschappij mag je 15 kilo bagage inchecken. 15 kilo lijkt best veel, maar is in werkelijkheid een beetje weinig. Maar het was me gelukt! Bij vertrek uit NL woog mijn tas 15 kilo.
In Allicante had ik een nieuwe koffer aangeschaft, omdat de oude geliefde reistas uit elkaar begon te vallen…
Deze nieuwe reistas/koffer woog aanzienlijk zwaarder. Eenmaal op het vliegveld bleek ik 3 kilo overgewicht te hebben. Dat is teveel, dat mag niet. Midden op het vliegveld kon ik de koffer open doen en nalopen… Wat woog zwaar??
Een paar minuten later had ik een lekker warm vest aan, een jasje om mijn middel, de grote badhanddoek ging richting prullenbak, de opladers, tandenborstel, tandpasta en nog wat kleding belandde allemaal in mijn handbagage.
Nu had ik het wel erg warm en was mijn handbagage aanzienlijk zwaarder, maar mijn koffer woog weer 15 kilo.
Alle bagage ging nog steeds mee op hetzelfde vliegtuig (op de handdoek na), alleen op deze manier was het allemaal net iets oncomfortabeler.
Lekker eten:
In Milaan hebben we heerlijk gegeten bij een oud stelletje die een restaurantje hadden. Zij spraken geen woord engels, wij geen woord italiaans, dus het was heerlijk behelpen met een italiaans woordenboekje waar ook niet alles in bleek te staan. We kwamen terecht in een achterkamertje waar wat tafels en stoelen stonden. Het was er verder compleet verlaten. Ons eigen prive-restaurant! Het oude vrouwtje dook regelmatig op met moeilijke italiaanse vragen, vergezeld met etenswaar demonstraties en verrassingsmenu's. Er zijn weinig restaurants waar je zo lekker kan eten, zo gastvrij wordt ontvangen, waar je helemaal in je eentje zit en waar het personeel (bestaande uit 2 mensen) een echte passie heeft voor hun werk. Al met al een avondtuurlijk en knus diner...
Wijze lessen:
Les 1: Laat je geen duivenvoer in je handen proppen.
Les 2: Doe geen korte rok aan als je een kerk in wilt.
Het Park in Milaan:
Het park is heerlijk toeven. In het gras tussen de bloemetjes. Uitzicht op een meertje. Om ons heen verliefde stelletjes met lentekriebels. Verderop een jongen die liedjes zingt en gitaar speelt. Een boekje erbij en afgezien van wat prikmieren is alles zoals het hoort te zijn.
Allicante (3/6)
zon, zee, strand en een kasteel
Ons pensionnetje:
We slepen onze koffers de oude bruine trap op en we komen in een smalle gang terecht. Een ouderwets en enigszins vervallen gangetje met wat zelf aangebrachte schilderingen. Kamer 3 gaat voor ons open. De muren vol met blauwe versierselen, bij de wastafel zitten antieke tegeltjes. De gordijnen zijn blauw groen en geel. En de lakens zijn blauw groen geel en oranje. Een donkergrijze vloer met zwarte, witte en bordeauxrode versierselen. Buiten een gezellig chaotisch binnentuintje, afgedekt met een bladerdak die volhangt met vlaggetjes en bikini’s.
Wat heerlijk, ons pensionnetje!
Koude handen:
Ik constateer: Met een temperatuur rond de 35 graden heb ik eindelijk geen last meer van koude handen.
De heilige poster (deel 1):
Soms heb je van die platen waarbij je uren zou kunnen wegdromen, een afbeelding vol vrijheid, natuur en vrolijkheid. Waarin de mens ergens anders is, verbonden met de natuur en met iedereen. Vol kleur en rust. Met de hoop en zekerheid dat alles goed komt, dat alles “ok”is, alles eenvoudig is, zorgeloos en vrij. Dat alles vind je terug in mijn nieuwe poster, gekocht in Allicante!
Het uitgaansleven in allicante:
We wilden is een avondje gezellig uitgaan. In ons reisboekje stond een groot uitgaanscentrum beschreven vlak aan de haven. Daar gingen we naartoe! Het was inderdaad groot! Voor ieder wat wils, van karaoke bar tot rock- café.
Er ontbrak alleen iets essentieels bij alle bars en discotheken die we in het uitgaanscentrum tegen kwamen, namelijk……. “mensen”.
Er waren bijna geen mensen. De dansvloeren waren leeg, er waren wat terrasjes bezet, maar vrijwel niemand zat te lallen aan een bar. Het was een vreemde gewaarwording. We dronken een cocktail voor het “idee”. Vervolgens zijn we toch maar weer opgestapt. Toen we via het strand terug wilde lopen naar ons pension ontdekten we waar alle jeugd gebleven was. Iedereen zat in groepjes op het strand, gezellig te kletsen, te zingen, wat te eten en drinken. Dat is het uitgaansleven in Allicante.
Ons pensionnetje:
We slepen onze koffers de oude bruine trap op en we komen in een smalle gang terecht. Een ouderwets en enigszins vervallen gangetje met wat zelf aangebrachte schilderingen. Kamer 3 gaat voor ons open. De muren vol met blauwe versierselen, bij de wastafel zitten antieke tegeltjes. De gordijnen zijn blauw groen en geel. En de lakens zijn blauw groen geel en oranje. Een donkergrijze vloer met zwarte, witte en bordeauxrode versierselen. Buiten een gezellig chaotisch binnentuintje, afgedekt met een bladerdak die volhangt met vlaggetjes en bikini’s.
Wat heerlijk, ons pensionnetje!
Koude handen:
Ik constateer: Met een temperatuur rond de 35 graden heb ik eindelijk geen last meer van koude handen.
De heilige poster (deel 1):
Soms heb je van die platen waarbij je uren zou kunnen wegdromen, een afbeelding vol vrijheid, natuur en vrolijkheid. Waarin de mens ergens anders is, verbonden met de natuur en met iedereen. Vol kleur en rust. Met de hoop en zekerheid dat alles goed komt, dat alles “ok”is, alles eenvoudig is, zorgeloos en vrij. Dat alles vind je terug in mijn nieuwe poster, gekocht in Allicante!
Het uitgaansleven in allicante:
We wilden is een avondje gezellig uitgaan. In ons reisboekje stond een groot uitgaanscentrum beschreven vlak aan de haven. Daar gingen we naartoe! Het was inderdaad groot! Voor ieder wat wils, van karaoke bar tot rock- café.
Er ontbrak alleen iets essentieels bij alle bars en discotheken die we in het uitgaanscentrum tegen kwamen, namelijk……. “mensen”.
Er waren bijna geen mensen. De dansvloeren waren leeg, er waren wat terrasjes bezet, maar vrijwel niemand zat te lallen aan een bar. Het was een vreemde gewaarwording. We dronken een cocktail voor het “idee”. Vervolgens zijn we toch maar weer opgestapt. Toen we via het strand terug wilde lopen naar ons pension ontdekten we waar alle jeugd gebleven was. Iedereen zat in groepjes op het strand, gezellig te kletsen, te zingen, wat te eten en drinken. Dat is het uitgaansleven in Allicante.
Pisa (2/6)
Na een hele dag reizen en zoeken naar het vliegveld in Parijs, kwamen we dan toch uiteindelijk aan in Pisa. We hoefden enkel nog een stukje met de bus richting onze sta-caravan. Mijn reisgenote krijgt in de bus de ervaring van haar leven. Vanwege een overvolle bus kwam een mw. van tenminste 150 kilo half bij haar op schoot zitten.
Welkom in Italië....
Mijn reisgenote was 'not amused'.
Ik eigenlijk wel.
Een eigen caravan, wat heerlijk!
De toren van Pisa:
Is scheef. Meer wil ik er niet over kwijt.
Welkom in Italië....
Mijn reisgenote was 'not amused'.
Ik eigenlijk wel.
Een eigen caravan, wat heerlijk!
De toren van Pisa:
Is scheef. Meer wil ik er niet over kwijt.
Parijs (1/6)
Onze reis is begonnen. Ik en mijn reisgenote vertrokken van Utrecht CS, samen met Renee de vogel. In Rotterdam kwam onze prins, zonder wit paard, maar met ijsjes ons uitzwaaien. Hop in de thalys naar Parijs.
Parijs! De stad van de romantiek! We voelden ons erg romantisch.
Nadat we een vliegveld kwijt geraakt waren, bijna weggeblazen werden uit de treinhal en vervolgens ons perron voorbij reden, kwamen we dan toch eindelijk aan bij ons eerste hotelletje.
Disneyland:
Persoonlijk vind ik Jack Sparrow erg onsympathiek in het echt.
De rest van Parijs:
Hebben we eigenlijk niet gezien.
Parijs! De stad van de romantiek! We voelden ons erg romantisch.
Nadat we een vliegveld kwijt geraakt waren, bijna weggeblazen werden uit de treinhal en vervolgens ons perron voorbij reden, kwamen we dan toch eindelijk aan bij ons eerste hotelletje.
Disneyland:
Persoonlijk vind ik Jack Sparrow erg onsympathiek in het echt.
De rest van Parijs:
Hebben we eigenlijk niet gezien.
donderdag 24 juli 2008
Zomervakantie
Afgelopen weken heb ik niets gepost omdat ik op vakantie was. Maar op papier heb ik wel het een en ander bijgehouden. Dus dat volgt!
woensdag 2 juli 2008
mijn dag :-)
Vandaag heb ik geboeid gekeken naar een kraai die probeerde een wine-gum te eten.
Ik heb me geamuseerd bij de berenkoekjesfabriek in de Albert Heijn.
Verder kwam er een een aardige jongen aan de deur die me lid wilde maken van een goed doel. Hij kwam met hele mooie verhalen waarom dit een geweldig doel was om te steunen. Toen ik vroeg of hij zelf lid was, kwam er een eerlijke ‘nee’ uit.
Blijkbaar moet hij nog bij zichzelf langs de deur.
Ik ben overigens wel lid geworden.
Ik heb me geamuseerd bij de berenkoekjesfabriek in de Albert Heijn.
Verder kwam er een een aardige jongen aan de deur die me lid wilde maken van een goed doel. Hij kwam met hele mooie verhalen waarom dit een geweldig doel was om te steunen. Toen ik vroeg of hij zelf lid was, kwam er een eerlijke ‘nee’ uit.
Blijkbaar moet hij nog bij zichzelf langs de deur.
Ik ben overigens wel lid geworden.
dinsdag 1 juli 2008
luxe
Vandaag had ik eventjes het gevoel dat ik alle luxe had die een mens zich zou kunnen wensen.
Zittend op het fietsenrek, op de brug, boven de Utrechtse gracht, met mijn broodje in de zon.
Zittend op het fietsenrek, op de brug, boven de Utrechtse gracht, met mijn broodje in de zon.
emmer rozen
Gistermorgen werd ik opnieuw uit bed gebeld (en geklopt).
In mijn pyjama liep ik half slaperig naar de voordeur. Wat nu weer…
De buur: "wil je vandaag een pakketje voor me aannemen, sorry voor het wakker maken, daar krijg je een bos bloemen voor, ik ga, doei!"
Zonder mijn antwoord af te wachtten vloog die alweer weg. Redelijk geïrriteerd ben ik weer in bed gaan liggen. (7:45 is erg vroeg na een avonddienst).
Ik realiseerde me dat ik er helemaal niet was die middag, dus dat ik geen pakketjes kon aannemen. Vervolgens bleef ik een beetje doormalen over mijn irritatie. Ik probeerde te bedenken wie me wel wakker mochten maken s'ochtends en om welke redenen.
Mijn conclusie:
Iedereen mag me uit bed bellen wanneer:
- mijn huis in de brand staat
- Iemand in een levensbedreigende situatie verkeerd.
Verder wens ik met rust gelaten te worden.
Gister heb ik geen pakketje aangenomen, want ik was er niet.
Na mijn avonddienst vond ik een emmer met rozen voor mijn deur.
In mijn pyjama liep ik half slaperig naar de voordeur. Wat nu weer…
De buur: "wil je vandaag een pakketje voor me aannemen, sorry voor het wakker maken, daar krijg je een bos bloemen voor, ik ga, doei!"
Zonder mijn antwoord af te wachtten vloog die alweer weg. Redelijk geïrriteerd ben ik weer in bed gaan liggen. (7:45 is erg vroeg na een avonddienst).
Ik realiseerde me dat ik er helemaal niet was die middag, dus dat ik geen pakketjes kon aannemen. Vervolgens bleef ik een beetje doormalen over mijn irritatie. Ik probeerde te bedenken wie me wel wakker mochten maken s'ochtends en om welke redenen.
Mijn conclusie:
Iedereen mag me uit bed bellen wanneer:
- mijn huis in de brand staat
- Iemand in een levensbedreigende situatie verkeerd.
Verder wens ik met rust gelaten te worden.
Gister heb ik geen pakketje aangenomen, want ik was er niet.
Na mijn avonddienst vond ik een emmer met rozen voor mijn deur.
Abonneren op:
Posts (Atom)