Ons pensionnetje:
We slepen onze koffers de oude bruine trap op en we komen in een smalle gang terecht. Een ouderwets en enigszins vervallen gangetje met wat zelf aangebrachte schilderingen. Kamer 3 gaat voor ons open. De muren vol met blauwe versierselen, bij de wastafel zitten antieke tegeltjes. De gordijnen zijn blauw groen en geel. En de lakens zijn blauw groen geel en oranje. Een donkergrijze vloer met zwarte, witte en bordeauxrode versierselen. Buiten een gezellig chaotisch binnentuintje, afgedekt met een bladerdak die volhangt met vlaggetjes en bikini’s.
Wat heerlijk, ons pensionnetje!
Koude handen:
Ik constateer: Met een temperatuur rond de 35 graden heb ik eindelijk geen last meer van koude handen.
De heilige poster (deel 1):
Soms heb je van die platen waarbij je uren zou kunnen wegdromen, een afbeelding vol vrijheid, natuur en vrolijkheid. Waarin de mens ergens anders is, verbonden met de natuur en met iedereen. Vol kleur en rust. Met de hoop en zekerheid dat alles goed komt, dat alles “ok”is, alles eenvoudig is, zorgeloos en vrij. Dat alles vind je terug in mijn nieuwe poster, gekocht in Allicante!
Het uitgaansleven in allicante:
We wilden is een avondje gezellig uitgaan. In ons reisboekje stond een groot uitgaanscentrum beschreven vlak aan de haven. Daar gingen we naartoe! Het was inderdaad groot! Voor ieder wat wils, van karaoke bar tot rock- café.
Er ontbrak alleen iets essentieels bij alle bars en discotheken die we in het uitgaanscentrum tegen kwamen, namelijk……. “mensen”.
Er waren bijna geen mensen. De dansvloeren waren leeg, er waren wat terrasjes bezet, maar vrijwel niemand zat te lallen aan een bar. Het was een vreemde gewaarwording. We dronken een cocktail voor het “idee”. Vervolgens zijn we toch maar weer opgestapt. Toen we via het strand terug wilde lopen naar ons pension ontdekten we waar alle jeugd gebleven was. Iedereen zat in groepjes op het strand, gezellig te kletsen, te zingen, wat te eten en drinken. Dat is het uitgaansleven in Allicante.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten