stiller

De herfst dringt in alles door, niet alleen de natuur verliest zijn groenheid en leven, maar ook iemand waar ik veel van hou. Daarom is het soms een periode wat stiller hier...

een zoon!

Thuiskomen en het volgende op je troittoir aantreffen:
















omringt door vlaggetjes.....

Ik kon nog net wat foto's maken voordat vriendlief aan het schrobben ging, om het kleurenfestival weer van ons stoepje te verwijderen.

Deze actie (waar mijn vriendinnen heel erg schuldig aan zijn) was een resultaat van een serie uit de hand gelopen postverzendingen over en weer. Nadat een vissekop, een hondendrol en 2 verbrande tosti's zich een weg gebaant hadden naar elkanders huis, netjes bij elkaar afgeleverd door de TNT, was dit inderdaad de meest logische stap....

zwarte markt

Wie maakt me los!!!!!! wie maakt me los????
Nou dat was al snel duidelijk. Zodra we het terrein van de zwarte markt opreden en de achterklep opendeden, stroomden de marrokaanse en turkse mannetjes op ons af. al snel hadden we 10 man om ons heen staan die onze dozen probeerden uit te pakken en overal in wilden snuffelen, om maar als eerste de beste koopjes eruit te slepen.
Mijn hemel, wat een belangstelling, zouden ze in de gaten hebben dat we ROMMEL verkopen?

We moesten ons losrukken van de parkeerplaats, gevolgd door mannetjes die nog steeds probeerden te onderhandelen over.... ja waarover....

Vervolgens achtervolgde de stoet ons tot ons kraampje en probeerde daar ook de dozen leeg te halen. Dat enthousiaste gedartel om onze stent heen maakte dat veel mensen het idee hadden dat ze er ook bij moesten wezen, omdat ze anders vanalles mis zouden lopen...

Tussendoor een Turks broodje, wat olijven, wat ouders op bezoek, wat onderhandelen, ons verkleden als choochelaar, Lieve vriend verkocht een kapot toetsenbord en ik een bosje stro, toen gingen we wat balonnen blazen (en knallen) en de meeste zooi was verkocht! En we konden tevreden, vermoeid en met wat klio's minder, terugkeren naar huis. Alles wat overgebleven was (en nog enige waarde had), staat nu op marktplaats!
(46 advertenties....) Bieden maar...........

buren

Mijn buurman is overleden.
Al eerder had ik vermeld dat die aardig in de war was,
nu had hij op een of andere manier zijn suikers niet goed gereguleerd, is in een coma geraakt en er niet meer uit gekomen. Hoewel het eigenlijk nooit gezegd mag worden, doe ik dat maar wel: In zijn geval is het misschien maar het beste om zo de wereld achter je te laten, hij had niemand, hij had niets meer om voor te leven, hij was angstig en wantrouwend, kon nergens aansluiting vinden, hij was werkelijk een zielige man, zonder perspectieven, en misschien maar beter af op deze manier.
Maar het is wel even vreemd.

De andere buren kwamen naar me toe om dit mede te delen. Vervolgens ontstond een verwarrend gesprek. Ze vertelde op een geheimzinnige manier dat ze getuigen waren en of ik dit al meegekregen had vanuit het dorp. Nee dat had ik nog niet meegekregen, maar ik wist ook niet echt waarvan. Ik keek de buurvrouw verwarrend aan, en ze probeerde het te verduidelijken. "ow normaal gaan dat soort dingen heel snel te ronde". Ik vroeg me af of er een moord was gepleegd of iets dergelijks of dat ze het over de overleden buurman hadden. Maar ze vervolgde dat er even geleden nog mensen waren geweest om bij mij lectuur te brengen. Mijn papierbak was inderdaad van de ene op de andere dag gevuld geweest, maar dat zou ze toch niet bedoelen? Pas toen ze het blaadje van 'de wachttoren' tevoorschijn haalde wist ik waar het over ging. Jehova's getuigen. Die woonden dus al 2 jaar naast me, zonder een poging me te bekeren. Een voorbeel voor heel getuigend Nederland!

bios

Ik was van plan om de nieuwe film "angels and demons" te kijken.

Toen ik mijn bioscoop kaartje kreeg werd het me duidelijk dat ik een veel engere film had uitgezocht....

vakantie in Bulgarije

Bulgarije was niet onze eerste keus voor een vakantie. We hadden eigenlijk een reisje naar kreta geboekt, maar ons reisbureau had een foutje gemaakt en annuleerde de boel. Aangezien we toch graag nog een weekje weg wilden, namen we een lastminute BINGO reis naar Bulgarije. Bingo houd in dat je weinig betaald, maar niet van tevoren weet waar je beland. Hoewel we wel wisten dat het 4**** zou zijn en een all-inn arrangement.

Kort nadat onze reisleidster in de transferbus ons had proberen aan te leren hoe we haar naam moesten uitspreken en ons gewaarschuwt had voor zakkenrollers, ongure geldwisselaars en andere gastvrije verschijningen in Bulgarije, kwamen we aan bij ons hotelletje.


We hadden al snel door dat de omgeving aan het zonnestrand niet zo flitsend was als Menorca, dus in plaats van de natuur en historie bewonderen gingen we andere activiteiten ondernemen. Zo zochten we in het kader van de reis een tentje op waar we gezellig oer-hollands konden BINGO-en.
Helaas wonnen we niks.

We struinden de boulevard af, op zoek naar een plaats waar geen maffia-auto's stonden.

We bezochten een lokaal casino waar je gratis drankjes kreeg. Intussen speelden we roulette voor 0,15 eurocent per inzet, en gokten we voor 2,5 eurocent bij een pokerspeelkast. We dronken heel veel drankjes en natuurlijk wonnen we bij de pokerkast een of andere jackpot, waardoor we 10 euro kregen. Toen zijn we maar gelijk uitgecashed en gegaan.


We speelden heel veel kolonisten met of zonder ruimtevaarders.

We bezochten de hamam in het hotel.

We verbaasden ons over de lokale ijsbaan, over de hoge golven, over de hoeveelheid parasollen en over het goede buffet. We genoten van het heerlijke zonnetje en elkaar. Totdat we definitief onze onbezorgdheid weer achter ons moesten laten. Terug naar huis en werk en studie en.....

vakantie Menorca

Menorca is een spaans eiland dat onderdeel uitmaakt van de Ballearen. Zodra ik en mijn vriend het vliegtuig instapten werd het bijzonder duidelijk waarom het ook wel een "kinder-eiland" genoemd wordt. Omringt door huilende baby’s en jengelende kinderen. Nooit eerder zag ik zoveel buggy’s op de bagage-band.

Eenmaal bij de appartementen kwamen we wat tokkies tegen.. Toen de mobiel van moeder tokkie afging begon ze gelijk te roepen over dat GESSODEMIETER! En dat ze met rust gelaten wilde worden. Vervolgens konden we een half uur wachten tot ze zichzelf verstaanbaar gemaakt had in het handen-en-voeten engels bij de receptie.


Menorca is een heerlijk eiland, vriendelijke mensen, mooi weer, prachtige bounty-beaches. Bounty-ijs hebben ze ook. en goedkope bezine.


Met een huurauto kun je alle weggetjes inrijden die je met je eigen auto nooit genomen zou hebben. Te smal, teveel keien op de weg, dwars door boerderijen en bergen, zeker tijdens het parkeren moet je oppassen voor uitstekende rotsen en deuken in de bumper…


Een lokaal drankje wat zeker aan te raden is, is: Hierbas de menorca Dulces! Eten bij de lokale chinees is daarentegen weer een afrader. Je kunt verder lekkere tapas eten, sangria drinken en alle mooie natuur opzoeken die vollop aanwezig is op het eiland.
In de gokhal kun je 'deal or no deal' spelen of tennis.

Van varen over een wilde zee wordt ik zeeziek. En je moest volgens het reisboekje oppassen voor de levensgevaarlijke watervogels (iets met vogelpest ofzo).


Na 7 dagen zonnen, op adem komen, relaxen en genieten, badderen, op het balkon zitten en medicijnen inslaan, brak het moment aan dat we afscheid moesten nemen.


We werden genadeloos opgehaald door het transferbusje en terug naar het vliegtuig gesleurd, terug naar het gejengel, het gehuil en de Nederlanders.

nasleep

De nasleep van ziek zijn zorgt voor weinig spanning en sensatie.
Vooral een beetje thuis zitten. Wachtten op een lichaam wat veel te langzaam hersteld. Af en toe een poging doen om alle werkzaamheden in mijn leventje tegelijk weer op te pakken, concluderen dat dat niet lukt, en weer een stapje terug... of twee.

Maar het gaat vooruit. De fysiotherapeut breid langzaam het programma uit. De rolstoel gaat de deur uit. De scriptiewerkzaamheden worden langzaam met enige frustratie weer opgepakt. Ik heb mijn collega's weer een paar keer kunnen begroeten.

Ik zing een liedje, doe een dansje en wacht rustig op "betere" tijden.

ziekenhuis (deel 4)

Ik was nog maar een paar dagen thuis, toen ik heropgenomen werd. Ik moest bellen als ik vreemde verschijnselen kreeg. Dat deed ik dus maar. Het bleek alleen dat ze liever niet hadden dat je belde in het weekend. Na heel veel gedoe kreeg ik een arts aan de telefoon die vond dat de klachten dusdanig waren dat een opname nodig was. Ik had geen zin om terug te gaan, maar ook geen keus. Dus de volgende dag stond ik weer bepakt en bezakt bij de EHBO.

De EHBO verpleegkundige heette me welkom. Na een bloeddruk gemeten te hebben van 65/27 (ik voelde me prima), kwam hij tot de conclusie dat dat aan de lage kant was. Vervolgens constateerde hij dat ik geen junkie moest worden, omdat ik onmogelijk te prikken was. Al snel was ik weer op mijn oude vertrouwde afdeling, waar ik op de kamer bleek te liggen met de portugees die geen woord Nederlands sprak. De portugees begroette me vriendelijk ("heee, amiga"), rolstoelde naar zijn bed en zette wat Frans Bouwer muziek op. Het was ijskoud in de kamer, en toen de radio nog een josti-band nummer inzette, kreeg ik spijt dat ik teruggekomen was. De dienstdoende neuroloog wilde nogmaals een ruggeprik doen en maakte daar een dramatische priksessie van. Toen wist ik nog niet dat deze sessie me 5 dagen ernstige hoofdpijn en misselijkheid zou bezorgen vanwege een complicatie waarbij er hersenvocht weglekte. Soms is het ook wel fijn dat je niet alles vantevoren weet.

Mijn ouders kwamen op bezoek met een grote dolfijnenballon. Volgens mijn moeder hoefde ik me niet perse in het ziekenhuis op te laten nemen om hen ballonnen te ontfutselen, daar waren ook andere manieren voor.
Ik kon zo snel geen andere manier bedenken...
Ook mijn zusje bond weer een blije ballon aan mijn bed toen ze langskwam. Geen wonder dat mensen hun bewondering uitspraken over de carnavalachtige praalwagen die langskwam wanneer ik door de ziekenhuisgangen werd gereden (voor mijn derde MRI).

De portugees bleek het wel wat moeilijk te hebben. Ik voelde me regelmatig een maatschappelijk werkster. Af en toe kwam hij bij me uithuilen of zijn zelfmoordplannen met me doorspreken. Ondanks dat ik geen woord portugees kon, was er vaak nog best wel wijs uit te worden wat hij bedoelde. Alles was "kaputti", en hij wilde graag naar God.

In de kamer tegenover ons lag een verwarde oude vrouw en een simpele macho-jongen. Met name s'avonds zorgde dat voor een hoop plezierig vermaak.
Vrouw: "Juffrouw...... Juffrouw.... JUFFROUW!"
jongen: "Wat is er mevrouw? Mot u plassen?"
Vrouw: "Juffrouw... Juffrouw!!"
jongen: "wat is er dan? Ik kan niet uit bed, wat is er?"
vrouw: "Juffrouw..."
jongen: "mevrouw u moet op het knopje drukken, dan komen ze helpen."
vrouw: "Help.... help... help....."
jongen: "Ik kan niet helpen, als u nood heeft moet u bellen!"
vrouw: "Nood! Nood! Nood!"

gelukkig kan je met kinderen altijd een optimistisch gesprek voeren. De verpleegkundige had net een computer mijn kamer op gereden toen het kleinkind van een patiente ook even bij mij kwam buurten.
jongetje: " Ik ga op de knopjes drukken hoor"
Ik: Oeh, het is niet mijn computer, ik weet niet wat er dan gebeurd."
jongetje: "misschien ga je dan wel dood"
Ik: "Misschien stijgt het bed wel op en vlieg ik door het dak naar buiten."
Het jongetje leek me een beetje raar te vinden en ging er, zonder verder wat te zeggen, weer vandoor. in de verte hoorde ik hem tegen familie zeggen: "Een stom iemand praatte tegen mij!"

Andere hoogtepunten deze opname.
- De olifant-verpleegkundige, die als een ECHTE olifant om 6:00 s'ochtends binnen kwam stampen, de gordijnen open gooide, de spotlight aandeed, tafeltjes ging uitklappen, tegen mijn wens in controles deed, waardoor je je kostbare nachtrust vaarwel kon wensen.
- mijn eigen mini-apotheek in mijn nachtkastje.
- 5 dagen plat liggen.... Holleee!!
- De grootste klit in mijn haar, OOIT!

Deze opname stond voor een groot deel in het teken van hoofdpijn en misselijkheid door het punctie-lek. Na 5 dagen was het moment daar:

arts-assistent: "De anesthesist gaat het lek die door de ruggeprik ontstaan is dichtmaken, dat doet hij door middel van een ruggeprik."
Ik: "Ik zie erg op tegen een ruggeprik, de vorige keer deed het erg veel pijn"
arts- assistent: "Maak je geen zorgen, de anesthesist prikt heel vaak."
verpleegkundige: "Niet heel vaak in jou hoor"

later op de dag:
anesthesie verpleegkundige: Je komt voor het dichtmaken van het lek, ga maar op je zij liggen.
Ik: Ik zie erg op tegen de prik, en op mijn zij prikken lukte de vorige keren niet.
--anesthesist komt binnen--
Ik: "Als die hoofdpijn hierdoor weggaat zie ik u als mijn verlosser"
anesthesist: "Dat mag je dan straks aan mijn vrouw vertellen"
Ik: "Ik zie erg op tegen de....."
anesthesist: "zo de naald zit goed, even stil liggen"
Ik: "..... De naald zit??? Ik ben fan!"

Wat mij betreft heb ik nu weer genoeg ziekenhuiservaringen opgedaan. Ik weet weer waarom ik af en toe geld geef aan de zorgverzekeraar. Langzaam maar zeker herstel ik weer iets, totdat ik straks weer opmerk, dat ik te veel werk, te veel studeer, te veel afspreek, te veel doe, zonder me te realiseren hoe makkelijk je kan genieten, van enkel het voelen van je lichaam.

ziekenhuis (deel 3)

Langzaam kwam mijn gevoel weer terug, de pijn nam af. "It's a boy" werd aan mijn bed bevestigd, samen met andere blije balonnen. Ik bracht nog een bezoekje aan de MRI. Ik ging weer wat meer lopen. Ik verwonderde me over het orgelconcert dat elke zondagmiddag op de gang gehouden werd door 3 zingende dames en iemand met een keyboard. Het dagverblijf had een raam die je open kon zetten waardoor je weer even wat frisse lucht kon ruiken. Af en toe begroette ik de portugees die geen woord nederlands kon en die altijd te vinden was in het dagverblijf in zijn rolstoel. Hij kwam mij pringles brengen en ik voorzag hem in ijsjes.
Na een ochtendje douchen was ik kapot, maar wel voldaan. Het infuus liep vrolijk door totdat die sneuvelde natuurlijk. De arts ging gefrustreerd naar huis omdat hij geen nieuwe kon prikken. Ik leerde weer plassen. Er werd me geregeld gevraagd of ik misschien recentelijk bevallen was.
De voedingsdienst bleef me kopjes thee geven als ik nog sliep, die dan altijd koud waren als ik wakker werd. Al het bezoek had wat aan te merken op de maaltijden die ik kreeg, terwijl ik het allemaal prima vond. Ik hielp de geestelijk verzorgende aan wat kennis over het vliegende spaghetti monster.

Totdat het moment daar was dat het infuus eruit mocht en ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan... Ik deed nog een laatste verzoek aan de verpleging namelijk een kopietje van mijn rapportage. Er werd mij op het hart gedrukt dat ik de informatie die daarin stond niet mocht laten lezen aan derden. Dus een vriendelijk verzoek of jullie onderstaande quotes vertrouwelijk willen behandelen en niet laten lezen aan derden!

quotes uit de verpleegkundige rapportage:
"pijn in rug, kreeg warm waterzak, genoot hiervan"

"Mw weet erg goed wat er moet gebeuren, (vpk achtergrond) Mw. koos ervoor om geen fraxiparine te krijgen omdat ze niet wist waarvoor dat precies was."

"wilde per direct een sediment of antibiotica"

"Reva-arts= langs geweest"

"Mw. gestimuleerd om meer te mobiliseren"

"familie van mw dacht dat mw koorts had, dit viel mee 37,7"

"Zegt niet te kunnen slapen--> ging maar douchen"

"fam, vriendje etc is langsgeweest (bijna geheel de avond)"

"Mw ligt enorm veel te slapen en snurken"

"Mw heeft geen maaltijd op, had daar geen trek in. At om 22:00 tomaten"

"Mw kreeg vanavond erg veel bezoek wat overlast bezorgde aan zaalgenoot, mw heeft excuses aan dhr aangeboden"

"Mw. vroeg om een kussen in de rug, deze gegeven"

"Mw. werd opgewekt wakker"

"Mw is erop aangesproken dat zij niet zelf aan haar infuus moet zitten"

"Mw. gaf aan dat ze vond dat ze wel naar huis kon, omdat we hier toch niet veel voor haar konden/ hoefden te doen"

ziekenhuis (deel 2)

De uitslag van de MRI valt mee! Geen dreigende dwarslaesie! Het is..... Het is..... Het is........ nog erg onduidelijk allemaal. De dokter heeft nog geen diagnose dus we doen een ruggeprik!
Ik hou niet van naalden in de buurt van mijn zenuwstelsel! Maar vooruit, we zijn overgeleverd aan de proffessionals! Dus laten we maar meedoen..

Er blijkt een infectie te zitten in mijn rug. Dus vergeleken met het schrikbeeld van de dwarslaesie valt het alles mee! Half opgelucht laat ik me opnemen in het ziekenhuis met tenminste 10 dagen opname in het vooruitzicht.

En daar lag ik opeens op de neurologie. Op een vier persoons zaal. Recht voor me een man die zijn leven lang broodjes had gebakken. Schuin tegenover me een mevrouw die heel hard kon snurken en praten in haar slaap (dat zorgde voor leuke imitatie mogelijkheden)! En rechts naast me een man die problemen had gehad met het formuleren van de juiste zinnen in de juiste situaties.

En op mijn plek, daar lag ik, al snel omringt door bezoek en kaarten. Aan een infuus, een catheter en al snel aan de morfine en andere medicatie. Het woord 'rugpijn' had inmiddels een hele nieuwe dimensie gekregen.

De verpleging was in sommige situaties hopeloos. Als patient mag je je vooral niet teveel met jezelf bemoeien, zeker niet als je verpleegkundige bent. Dan ben je namelijk te controlerend, probeer je dingen naar je hand te zetten en heb je moeite met jezelf overgeven aan de deskundigen. Het enige wat ik wilde was pijnstilling wanneer ik pijn had, antibiotica wanneer ik blaasontsteking had en verder wilde ik slapen. Alle drie deze wensen bleken erg moeilijk te begrijpen te zijn....

De zaal waar ik lag was een komen en gaan. De bakker werd overgeplaatst, de moeilijk pratende buurman mocht met weekend verlof. De hele zaal was verheugd toen de hard snurkende en snachts pratende mevrouw terecht kon in het revalidatiehuis. De buurman kwam terug van weekendverlof en mocht bijna gelijk weer naar huis. Een nieuwe zaalgenoot kwam en ging. En ondertussen bleef ik liggen. Soms was ik helemaal alleen, ondanks dat ik zaalgenoten had en verpleegkundigen zag. Soms was ik verbaast over de hoeveelheid mensen die op bezoek kwamen. Een aantal mensen zag ik niet eens op mijn verjaardag, maar hier waren ze opeens, vanuit het niets. En de mensen die het dichts bij mij stonden waren er bijna elke dag, waardoor ik me minder makkelijk alleen kon voelen.

ziekenhuis (deel 1)

Ons lichaam is heel handig, zolang het goed functioneerd.
Dit werd des te duidelijker toen het ophield te functioneren. Plotseling verloor ik het gevoel in mijn romp en ledematen. (Natuurlijk ging hier vanalles aan vooraf, maar dat is helemaal niet zo boeiend om te lezen.)
Als je geen prikkels van buitenaf meer voelt in je lichaam dan is dat beangstigend en niet functioneel, wanneer het ook nog is gepaard gaat met veel pijn en ziek zijn, wordt het een gevecht.

Het voordeel van zo'n gevecht is, dat het je op plaatsen en in situaties brengt waar je normaal nooit geweest zou zijn. Je ontmoet mensen die je anders nooit had ontmoet. Je leert mensen intenser kennen. En in plaats van verpleegkundige ben je plotseling patient.

Mijn eerste bezoekje aan de EHBO ging moeizaam. EHBO's zijn niet blij als je plotseling voor hun deur staat, het liefst sturen ze je zo snel mogelijk weer weg, en het zou fijn zijn als je niet zoveel vragen blijft stellen, want het is druk!
Mijn probleem was dat ik niet meer zelfstandig kon plassen doordat ik niets meer voelde. Hoe vervelend dat ook was voor de EHBO, voor mij was het absoluut lastiger. Uiteindelijk werd ik weer naar huis gestuurd. Veel succes! Fijne nacht! Sterkte! Hier heb je zware pijnstillers tegen je pijn! Dat je niet kan plassen is vervelend! Nogmaals succes!

Mijn tweede bezoek aan de EHBO; Nee ik kan nog niet plassen, ja ik heb nog steeds pijn, en nee ik voel mijn lichaam nauwelijks meer. Onderzoekjes, wachten, nog meer onderzoekjes en wachten...... En door de EHBO gordijntjes kun je de hele afdeling in de gaten houden. In het kamertje naast mij ligt een oud vrouwtje met een gebroken heup. Ik hoor hoe de arts naar binnenkomt en een praatje begint over het beleid. "Mevrouw .... We willen van iedereen weten wat hij/zij graag wil dat er gebeurd in het geval van nood. Wilt u in zo'n geval gereanimeerd of beademd worden?" Het vrouwtje hoeft niet na te denken, ze zegt gelijk: "Nee, doe maar niet". "En wilt u opgenomen worden op de IC?" Dat wil mevrouw alleen in overleg. De arts loopt weer weg. Een jongere vrouw begint een gesprek met de oude patiente; "U heeft groot gelijk hoor! Als ik op uw leeftijd een hartstilstand zou krijgen dan zou ik ook zeggen dat er niet meer gereanimeerd hoeft te worden." De oude vrouw reageerd direct: "Als ik een hartstilstand zou krijgen, dan zou ik niks meer zeggen".

Wat heerlijk zo'n vrouwtje. Het wachten lijkt voorbij. Ik mag artsen zien! Een uroloog, internist, een neuroloog. Onderweg proberen we wat te relativeren. We maken mijn catheter belachelijk, we bedenken in wat voor situaties het zoal handig kan zijn. Op een 'fout feest'misschien?

Het lachen vergaat me een beetje wanneer de neuroloog me verdenkt van een dreigende dwarslaesie. Dit wordt mijn eerste bezoekje aan de MRI (als patient). Onzeker en gespannen wacht ik af tot die MRI eindelijk gemaakt wordt...

iets...

Iets met een roze bril, wolken, vlinders, hartjes en balonnen…

Iets met een slaaptekort, dagdromen, endorfine en concentratiestoornissen…

Iets met lachen, stralen, vrolijk zijn en te weinig tijd hebben…

Zoiets dus…

belcentrum

Op mijn werk wordt er gebruik gemaakt van een belcentrum...

Belcentrummedewerker: "is uw man er ook?"

Vrouw: "nee hij is er niet, maar hij is gezond in lijf en leden"

Belcentrummedewerker (heeft verstaan: overleden): "Gecondoleerd mevrouw."

Vrouw: "Mijn man is springlevend en mak dood."


Ik krijg een melding dat een deelnemer in mijn onderzoek is overleden.