ziekenhuis (deel 1)

Ons lichaam is heel handig, zolang het goed functioneerd.
Dit werd des te duidelijker toen het ophield te functioneren. Plotseling verloor ik het gevoel in mijn romp en ledematen. (Natuurlijk ging hier vanalles aan vooraf, maar dat is helemaal niet zo boeiend om te lezen.)
Als je geen prikkels van buitenaf meer voelt in je lichaam dan is dat beangstigend en niet functioneel, wanneer het ook nog is gepaard gaat met veel pijn en ziek zijn, wordt het een gevecht.

Het voordeel van zo'n gevecht is, dat het je op plaatsen en in situaties brengt waar je normaal nooit geweest zou zijn. Je ontmoet mensen die je anders nooit had ontmoet. Je leert mensen intenser kennen. En in plaats van verpleegkundige ben je plotseling patient.

Mijn eerste bezoekje aan de EHBO ging moeizaam. EHBO's zijn niet blij als je plotseling voor hun deur staat, het liefst sturen ze je zo snel mogelijk weer weg, en het zou fijn zijn als je niet zoveel vragen blijft stellen, want het is druk!
Mijn probleem was dat ik niet meer zelfstandig kon plassen doordat ik niets meer voelde. Hoe vervelend dat ook was voor de EHBO, voor mij was het absoluut lastiger. Uiteindelijk werd ik weer naar huis gestuurd. Veel succes! Fijne nacht! Sterkte! Hier heb je zware pijnstillers tegen je pijn! Dat je niet kan plassen is vervelend! Nogmaals succes!

Mijn tweede bezoek aan de EHBO; Nee ik kan nog niet plassen, ja ik heb nog steeds pijn, en nee ik voel mijn lichaam nauwelijks meer. Onderzoekjes, wachten, nog meer onderzoekjes en wachten...... En door de EHBO gordijntjes kun je de hele afdeling in de gaten houden. In het kamertje naast mij ligt een oud vrouwtje met een gebroken heup. Ik hoor hoe de arts naar binnenkomt en een praatje begint over het beleid. "Mevrouw .... We willen van iedereen weten wat hij/zij graag wil dat er gebeurd in het geval van nood. Wilt u in zo'n geval gereanimeerd of beademd worden?" Het vrouwtje hoeft niet na te denken, ze zegt gelijk: "Nee, doe maar niet". "En wilt u opgenomen worden op de IC?" Dat wil mevrouw alleen in overleg. De arts loopt weer weg. Een jongere vrouw begint een gesprek met de oude patiente; "U heeft groot gelijk hoor! Als ik op uw leeftijd een hartstilstand zou krijgen dan zou ik ook zeggen dat er niet meer gereanimeerd hoeft te worden." De oude vrouw reageerd direct: "Als ik een hartstilstand zou krijgen, dan zou ik niks meer zeggen".

Wat heerlijk zo'n vrouwtje. Het wachten lijkt voorbij. Ik mag artsen zien! Een uroloog, internist, een neuroloog. Onderweg proberen we wat te relativeren. We maken mijn catheter belachelijk, we bedenken in wat voor situaties het zoal handig kan zijn. Op een 'fout feest'misschien?

Het lachen vergaat me een beetje wanneer de neuroloog me verdenkt van een dreigende dwarslaesie. Dit wordt mijn eerste bezoekje aan de MRI (als patient). Onzeker en gespannen wacht ik af tot die MRI eindelijk gemaakt wordt...