ziekenhuis (deel 4)

Ik was nog maar een paar dagen thuis, toen ik heropgenomen werd. Ik moest bellen als ik vreemde verschijnselen kreeg. Dat deed ik dus maar. Het bleek alleen dat ze liever niet hadden dat je belde in het weekend. Na heel veel gedoe kreeg ik een arts aan de telefoon die vond dat de klachten dusdanig waren dat een opname nodig was. Ik had geen zin om terug te gaan, maar ook geen keus. Dus de volgende dag stond ik weer bepakt en bezakt bij de EHBO.

De EHBO verpleegkundige heette me welkom. Na een bloeddruk gemeten te hebben van 65/27 (ik voelde me prima), kwam hij tot de conclusie dat dat aan de lage kant was. Vervolgens constateerde hij dat ik geen junkie moest worden, omdat ik onmogelijk te prikken was. Al snel was ik weer op mijn oude vertrouwde afdeling, waar ik op de kamer bleek te liggen met de portugees die geen woord Nederlands sprak. De portugees begroette me vriendelijk ("heee, amiga"), rolstoelde naar zijn bed en zette wat Frans Bouwer muziek op. Het was ijskoud in de kamer, en toen de radio nog een josti-band nummer inzette, kreeg ik spijt dat ik teruggekomen was. De dienstdoende neuroloog wilde nogmaals een ruggeprik doen en maakte daar een dramatische priksessie van. Toen wist ik nog niet dat deze sessie me 5 dagen ernstige hoofdpijn en misselijkheid zou bezorgen vanwege een complicatie waarbij er hersenvocht weglekte. Soms is het ook wel fijn dat je niet alles vantevoren weet.

Mijn ouders kwamen op bezoek met een grote dolfijnenballon. Volgens mijn moeder hoefde ik me niet perse in het ziekenhuis op te laten nemen om hen ballonnen te ontfutselen, daar waren ook andere manieren voor.
Ik kon zo snel geen andere manier bedenken...
Ook mijn zusje bond weer een blije ballon aan mijn bed toen ze langskwam. Geen wonder dat mensen hun bewondering uitspraken over de carnavalachtige praalwagen die langskwam wanneer ik door de ziekenhuisgangen werd gereden (voor mijn derde MRI).

De portugees bleek het wel wat moeilijk te hebben. Ik voelde me regelmatig een maatschappelijk werkster. Af en toe kwam hij bij me uithuilen of zijn zelfmoordplannen met me doorspreken. Ondanks dat ik geen woord portugees kon, was er vaak nog best wel wijs uit te worden wat hij bedoelde. Alles was "kaputti", en hij wilde graag naar God.

In de kamer tegenover ons lag een verwarde oude vrouw en een simpele macho-jongen. Met name s'avonds zorgde dat voor een hoop plezierig vermaak.
Vrouw: "Juffrouw...... Juffrouw.... JUFFROUW!"
jongen: "Wat is er mevrouw? Mot u plassen?"
Vrouw: "Juffrouw... Juffrouw!!"
jongen: "wat is er dan? Ik kan niet uit bed, wat is er?"
vrouw: "Juffrouw..."
jongen: "mevrouw u moet op het knopje drukken, dan komen ze helpen."
vrouw: "Help.... help... help....."
jongen: "Ik kan niet helpen, als u nood heeft moet u bellen!"
vrouw: "Nood! Nood! Nood!"

gelukkig kan je met kinderen altijd een optimistisch gesprek voeren. De verpleegkundige had net een computer mijn kamer op gereden toen het kleinkind van een patiente ook even bij mij kwam buurten.
jongetje: " Ik ga op de knopjes drukken hoor"
Ik: Oeh, het is niet mijn computer, ik weet niet wat er dan gebeurd."
jongetje: "misschien ga je dan wel dood"
Ik: "Misschien stijgt het bed wel op en vlieg ik door het dak naar buiten."
Het jongetje leek me een beetje raar te vinden en ging er, zonder verder wat te zeggen, weer vandoor. in de verte hoorde ik hem tegen familie zeggen: "Een stom iemand praatte tegen mij!"

Andere hoogtepunten deze opname.
- De olifant-verpleegkundige, die als een ECHTE olifant om 6:00 s'ochtends binnen kwam stampen, de gordijnen open gooide, de spotlight aandeed, tafeltjes ging uitklappen, tegen mijn wens in controles deed, waardoor je je kostbare nachtrust vaarwel kon wensen.
- mijn eigen mini-apotheek in mijn nachtkastje.
- 5 dagen plat liggen.... Holleee!!
- De grootste klit in mijn haar, OOIT!

Deze opname stond voor een groot deel in het teken van hoofdpijn en misselijkheid door het punctie-lek. Na 5 dagen was het moment daar:

arts-assistent: "De anesthesist gaat het lek die door de ruggeprik ontstaan is dichtmaken, dat doet hij door middel van een ruggeprik."
Ik: "Ik zie erg op tegen een ruggeprik, de vorige keer deed het erg veel pijn"
arts- assistent: "Maak je geen zorgen, de anesthesist prikt heel vaak."
verpleegkundige: "Niet heel vaak in jou hoor"

later op de dag:
anesthesie verpleegkundige: Je komt voor het dichtmaken van het lek, ga maar op je zij liggen.
Ik: Ik zie erg op tegen de prik, en op mijn zij prikken lukte de vorige keren niet.
--anesthesist komt binnen--
Ik: "Als die hoofdpijn hierdoor weggaat zie ik u als mijn verlosser"
anesthesist: "Dat mag je dan straks aan mijn vrouw vertellen"
Ik: "Ik zie erg op tegen de....."
anesthesist: "zo de naald zit goed, even stil liggen"
Ik: "..... De naald zit??? Ik ben fan!"

Wat mij betreft heb ik nu weer genoeg ziekenhuiservaringen opgedaan. Ik weet weer waarom ik af en toe geld geef aan de zorgverzekeraar. Langzaam maar zeker herstel ik weer iets, totdat ik straks weer opmerk, dat ik te veel werk, te veel studeer, te veel afspreek, te veel doe, zonder me te realiseren hoe makkelijk je kan genieten, van enkel het voelen van je lichaam.

ziekenhuis (deel 3)

Langzaam kwam mijn gevoel weer terug, de pijn nam af. "It's a boy" werd aan mijn bed bevestigd, samen met andere blije balonnen. Ik bracht nog een bezoekje aan de MRI. Ik ging weer wat meer lopen. Ik verwonderde me over het orgelconcert dat elke zondagmiddag op de gang gehouden werd door 3 zingende dames en iemand met een keyboard. Het dagverblijf had een raam die je open kon zetten waardoor je weer even wat frisse lucht kon ruiken. Af en toe begroette ik de portugees die geen woord nederlands kon en die altijd te vinden was in het dagverblijf in zijn rolstoel. Hij kwam mij pringles brengen en ik voorzag hem in ijsjes.
Na een ochtendje douchen was ik kapot, maar wel voldaan. Het infuus liep vrolijk door totdat die sneuvelde natuurlijk. De arts ging gefrustreerd naar huis omdat hij geen nieuwe kon prikken. Ik leerde weer plassen. Er werd me geregeld gevraagd of ik misschien recentelijk bevallen was.
De voedingsdienst bleef me kopjes thee geven als ik nog sliep, die dan altijd koud waren als ik wakker werd. Al het bezoek had wat aan te merken op de maaltijden die ik kreeg, terwijl ik het allemaal prima vond. Ik hielp de geestelijk verzorgende aan wat kennis over het vliegende spaghetti monster.

Totdat het moment daar was dat het infuus eruit mocht en ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan... Ik deed nog een laatste verzoek aan de verpleging namelijk een kopietje van mijn rapportage. Er werd mij op het hart gedrukt dat ik de informatie die daarin stond niet mocht laten lezen aan derden. Dus een vriendelijk verzoek of jullie onderstaande quotes vertrouwelijk willen behandelen en niet laten lezen aan derden!

quotes uit de verpleegkundige rapportage:
"pijn in rug, kreeg warm waterzak, genoot hiervan"

"Mw weet erg goed wat er moet gebeuren, (vpk achtergrond) Mw. koos ervoor om geen fraxiparine te krijgen omdat ze niet wist waarvoor dat precies was."

"wilde per direct een sediment of antibiotica"

"Reva-arts= langs geweest"

"Mw. gestimuleerd om meer te mobiliseren"

"familie van mw dacht dat mw koorts had, dit viel mee 37,7"

"Zegt niet te kunnen slapen--> ging maar douchen"

"fam, vriendje etc is langsgeweest (bijna geheel de avond)"

"Mw ligt enorm veel te slapen en snurken"

"Mw heeft geen maaltijd op, had daar geen trek in. At om 22:00 tomaten"

"Mw kreeg vanavond erg veel bezoek wat overlast bezorgde aan zaalgenoot, mw heeft excuses aan dhr aangeboden"

"Mw. vroeg om een kussen in de rug, deze gegeven"

"Mw. werd opgewekt wakker"

"Mw is erop aangesproken dat zij niet zelf aan haar infuus moet zitten"

"Mw. gaf aan dat ze vond dat ze wel naar huis kon, omdat we hier toch niet veel voor haar konden/ hoefden te doen"

ziekenhuis (deel 2)

De uitslag van de MRI valt mee! Geen dreigende dwarslaesie! Het is..... Het is..... Het is........ nog erg onduidelijk allemaal. De dokter heeft nog geen diagnose dus we doen een ruggeprik!
Ik hou niet van naalden in de buurt van mijn zenuwstelsel! Maar vooruit, we zijn overgeleverd aan de proffessionals! Dus laten we maar meedoen..

Er blijkt een infectie te zitten in mijn rug. Dus vergeleken met het schrikbeeld van de dwarslaesie valt het alles mee! Half opgelucht laat ik me opnemen in het ziekenhuis met tenminste 10 dagen opname in het vooruitzicht.

En daar lag ik opeens op de neurologie. Op een vier persoons zaal. Recht voor me een man die zijn leven lang broodjes had gebakken. Schuin tegenover me een mevrouw die heel hard kon snurken en praten in haar slaap (dat zorgde voor leuke imitatie mogelijkheden)! En rechts naast me een man die problemen had gehad met het formuleren van de juiste zinnen in de juiste situaties.

En op mijn plek, daar lag ik, al snel omringt door bezoek en kaarten. Aan een infuus, een catheter en al snel aan de morfine en andere medicatie. Het woord 'rugpijn' had inmiddels een hele nieuwe dimensie gekregen.

De verpleging was in sommige situaties hopeloos. Als patient mag je je vooral niet teveel met jezelf bemoeien, zeker niet als je verpleegkundige bent. Dan ben je namelijk te controlerend, probeer je dingen naar je hand te zetten en heb je moeite met jezelf overgeven aan de deskundigen. Het enige wat ik wilde was pijnstilling wanneer ik pijn had, antibiotica wanneer ik blaasontsteking had en verder wilde ik slapen. Alle drie deze wensen bleken erg moeilijk te begrijpen te zijn....

De zaal waar ik lag was een komen en gaan. De bakker werd overgeplaatst, de moeilijk pratende buurman mocht met weekend verlof. De hele zaal was verheugd toen de hard snurkende en snachts pratende mevrouw terecht kon in het revalidatiehuis. De buurman kwam terug van weekendverlof en mocht bijna gelijk weer naar huis. Een nieuwe zaalgenoot kwam en ging. En ondertussen bleef ik liggen. Soms was ik helemaal alleen, ondanks dat ik zaalgenoten had en verpleegkundigen zag. Soms was ik verbaast over de hoeveelheid mensen die op bezoek kwamen. Een aantal mensen zag ik niet eens op mijn verjaardag, maar hier waren ze opeens, vanuit het niets. En de mensen die het dichts bij mij stonden waren er bijna elke dag, waardoor ik me minder makkelijk alleen kon voelen.