De nasleep van ziek zijn zorgt voor weinig spanning en sensatie.
Vooral een beetje thuis zitten. Wachtten op een lichaam wat veel te langzaam hersteld. Af en toe een poging doen om alle werkzaamheden in mijn leventje tegelijk weer op te pakken, concluderen dat dat niet lukt, en weer een stapje terug... of twee.
Maar het gaat vooruit. De fysiotherapeut breid langzaam het programma uit. De rolstoel gaat de deur uit. De scriptiewerkzaamheden worden langzaam met enige frustratie weer opgepakt. Ik heb mijn collega's weer een paar keer kunnen begroeten.
Ik zing een liedje, doe een dansje en wacht rustig op "betere" tijden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten