een zoon!

Thuiskomen en het volgende op je troittoir aantreffen:
















omringt door vlaggetjes.....

Ik kon nog net wat foto's maken voordat vriendlief aan het schrobben ging, om het kleurenfestival weer van ons stoepje te verwijderen.

Deze actie (waar mijn vriendinnen heel erg schuldig aan zijn) was een resultaat van een serie uit de hand gelopen postverzendingen over en weer. Nadat een vissekop, een hondendrol en 2 verbrande tosti's zich een weg gebaant hadden naar elkanders huis, netjes bij elkaar afgeleverd door de TNT, was dit inderdaad de meest logische stap....

zwarte markt

Wie maakt me los!!!!!! wie maakt me los????
Nou dat was al snel duidelijk. Zodra we het terrein van de zwarte markt opreden en de achterklep opendeden, stroomden de marrokaanse en turkse mannetjes op ons af. al snel hadden we 10 man om ons heen staan die onze dozen probeerden uit te pakken en overal in wilden snuffelen, om maar als eerste de beste koopjes eruit te slepen.
Mijn hemel, wat een belangstelling, zouden ze in de gaten hebben dat we ROMMEL verkopen?

We moesten ons losrukken van de parkeerplaats, gevolgd door mannetjes die nog steeds probeerden te onderhandelen over.... ja waarover....

Vervolgens achtervolgde de stoet ons tot ons kraampje en probeerde daar ook de dozen leeg te halen. Dat enthousiaste gedartel om onze stent heen maakte dat veel mensen het idee hadden dat ze er ook bij moesten wezen, omdat ze anders vanalles mis zouden lopen...

Tussendoor een Turks broodje, wat olijven, wat ouders op bezoek, wat onderhandelen, ons verkleden als choochelaar, Lieve vriend verkocht een kapot toetsenbord en ik een bosje stro, toen gingen we wat balonnen blazen (en knallen) en de meeste zooi was verkocht! En we konden tevreden, vermoeid en met wat klio's minder, terugkeren naar huis. Alles wat overgebleven was (en nog enige waarde had), staat nu op marktplaats!
(46 advertenties....) Bieden maar...........

buren

Mijn buurman is overleden.
Al eerder had ik vermeld dat die aardig in de war was,
nu had hij op een of andere manier zijn suikers niet goed gereguleerd, is in een coma geraakt en er niet meer uit gekomen. Hoewel het eigenlijk nooit gezegd mag worden, doe ik dat maar wel: In zijn geval is het misschien maar het beste om zo de wereld achter je te laten, hij had niemand, hij had niets meer om voor te leven, hij was angstig en wantrouwend, kon nergens aansluiting vinden, hij was werkelijk een zielige man, zonder perspectieven, en misschien maar beter af op deze manier.
Maar het is wel even vreemd.

De andere buren kwamen naar me toe om dit mede te delen. Vervolgens ontstond een verwarrend gesprek. Ze vertelde op een geheimzinnige manier dat ze getuigen waren en of ik dit al meegekregen had vanuit het dorp. Nee dat had ik nog niet meegekregen, maar ik wist ook niet echt waarvan. Ik keek de buurvrouw verwarrend aan, en ze probeerde het te verduidelijken. "ow normaal gaan dat soort dingen heel snel te ronde". Ik vroeg me af of er een moord was gepleegd of iets dergelijks of dat ze het over de overleden buurman hadden. Maar ze vervolgde dat er even geleden nog mensen waren geweest om bij mij lectuur te brengen. Mijn papierbak was inderdaad van de ene op de andere dag gevuld geweest, maar dat zou ze toch niet bedoelen? Pas toen ze het blaadje van 'de wachttoren' tevoorschijn haalde wist ik waar het over ging. Jehova's getuigen. Die woonden dus al 2 jaar naast me, zonder een poging me te bekeren. Een voorbeel voor heel getuigend Nederland!