buren

Mijn buurman is overleden.
Al eerder had ik vermeld dat die aardig in de war was,
nu had hij op een of andere manier zijn suikers niet goed gereguleerd, is in een coma geraakt en er niet meer uit gekomen. Hoewel het eigenlijk nooit gezegd mag worden, doe ik dat maar wel: In zijn geval is het misschien maar het beste om zo de wereld achter je te laten, hij had niemand, hij had niets meer om voor te leven, hij was angstig en wantrouwend, kon nergens aansluiting vinden, hij was werkelijk een zielige man, zonder perspectieven, en misschien maar beter af op deze manier.
Maar het is wel even vreemd.

De andere buren kwamen naar me toe om dit mede te delen. Vervolgens ontstond een verwarrend gesprek. Ze vertelde op een geheimzinnige manier dat ze getuigen waren en of ik dit al meegekregen had vanuit het dorp. Nee dat had ik nog niet meegekregen, maar ik wist ook niet echt waarvan. Ik keek de buurvrouw verwarrend aan, en ze probeerde het te verduidelijken. "ow normaal gaan dat soort dingen heel snel te ronde". Ik vroeg me af of er een moord was gepleegd of iets dergelijks of dat ze het over de overleden buurman hadden. Maar ze vervolgde dat er even geleden nog mensen waren geweest om bij mij lectuur te brengen. Mijn papierbak was inderdaad van de ene op de andere dag gevuld geweest, maar dat zou ze toch niet bedoelen? Pas toen ze het blaadje van 'de wachttoren' tevoorschijn haalde wist ik waar het over ging. Jehova's getuigen. Die woonden dus al 2 jaar naast me, zonder een poging me te bekeren. Een voorbeel voor heel getuigend Nederland!