maar hoe je leeft
is van belang
en wat je geeft.
zaterdag 17 april 2010
gecondoleerd
Mensen horen eigenlijk pas te sterven als ze een lang en gelukkig leven achter de rug hebben. Ik heb het liefst dat mensen overlijden in hun slaap, na hun 80ste, vlak voordat ze dement worden. In het meest optimale scenario sterft ook diens partner in dezelfde nacht, zodat ze elkaar niet hoeven te begraven en missen.
De ochtend erop komt de huishoudelijke hulp, die beide partners dood aantreft. En iedereen leeft nog lang en gelukkig.
Een lieve man en vader van 47 hoort nog niet te sterven. Hij zou nog niet dement worden, het lange en gelukkige leven is nog niet achter de rug en diens partner is ook nog niet toe aan sterven.
"Gecondoleerd" heb ik altijd zo'n lelijk woord gevonden. Een soort "gefeliciteerd" maar dan totaal verdorven en verwrongen. Het "felicitatie" element zit er waarschijnlijk in verweven omdat je blij mag zijn dat je de inmiddels dode persoon uberhaupt hebt mogen kennen. Maar naast dat vrolijke aspect klinkt "gecondoleerd" toch vooral als een soort verontschuldiging van de duivel. Een advocaat die, voordat hij gehoord heeft wat je zaak inhoud, al besloten heeft dat het niet te verdedigen is. "De dood" die er niets aan kan doen dat hij nu eenmaal levens eist. Een spijtbetuiging, zonder een manier om het weer goed te maken.
Toen mensen mij condoleerde met het verlies van mijn vader, vond ik het een prachtig woord. Heerlijk verdorven en verwrongen! Heel passend bij een verdorven en verwrongen situatie, waarbij je afscheid neemt van mensen die nog geen 80 waren en nog niet dement zouden worden. Het troostte me dat de duivel zich hoogstpersoonlijk kwam verontschuldigen, omdat hij heus weet dat hij verkeerd bezig is. Het was een opluchting, dat ik na al die onzekerheid precies wist waar ik aan toe was met deze advocaat. Het geeft een goed gevoel dat "de dood" ook niet precies weet waar hij mee bezig is. En dat het universum zijn spijt betuigd omdat het onbedoeld wreed is. Terwijl het geleidelijk aan steeds duidelijker wordt; dit lappen we niet meer op, dit poetsen we niet meer weg en dit is niet meer te vervangen.
De ochtend erop komt de huishoudelijke hulp, die beide partners dood aantreft. En iedereen leeft nog lang en gelukkig.
Een lieve man en vader van 47 hoort nog niet te sterven. Hij zou nog niet dement worden, het lange en gelukkige leven is nog niet achter de rug en diens partner is ook nog niet toe aan sterven.
"Gecondoleerd" heb ik altijd zo'n lelijk woord gevonden. Een soort "gefeliciteerd" maar dan totaal verdorven en verwrongen. Het "felicitatie" element zit er waarschijnlijk in verweven omdat je blij mag zijn dat je de inmiddels dode persoon uberhaupt hebt mogen kennen. Maar naast dat vrolijke aspect klinkt "gecondoleerd" toch vooral als een soort verontschuldiging van de duivel. Een advocaat die, voordat hij gehoord heeft wat je zaak inhoud, al besloten heeft dat het niet te verdedigen is. "De dood" die er niets aan kan doen dat hij nu eenmaal levens eist. Een spijtbetuiging, zonder een manier om het weer goed te maken.
Toen mensen mij condoleerde met het verlies van mijn vader, vond ik het een prachtig woord. Heerlijk verdorven en verwrongen! Heel passend bij een verdorven en verwrongen situatie, waarbij je afscheid neemt van mensen die nog geen 80 waren en nog niet dement zouden worden. Het troostte me dat de duivel zich hoogstpersoonlijk kwam verontschuldigen, omdat hij heus weet dat hij verkeerd bezig is. Het was een opluchting, dat ik na al die onzekerheid precies wist waar ik aan toe was met deze advocaat. Het geeft een goed gevoel dat "de dood" ook niet precies weet waar hij mee bezig is. En dat het universum zijn spijt betuigd omdat het onbedoeld wreed is. Terwijl het geleidelijk aan steeds duidelijker wordt; dit lappen we niet meer op, dit poetsen we niet meer weg en dit is niet meer te vervangen.
Abonneren op:
Posts (Atom)